Bloedverdunners – voordelen en nadelen

BLOEDVERDUNNERS.

(De voordelen, maar ook de vaak onbekende nadelen)

Personen die een verhoogd risico lopen op hart- of vaatproblemen krijgen vaak bloedverdunners voorgeschreven. Door de huisarts vaak een lage dagelijkse dosis aspirine (“kinderaspirientje”), en door veel cardiologen de z.g. anticoagulantia als Acenocoumarol. De bloedstollingsmogelijkheden mogen niet helemaal onderdrukt worden, want dan zou je bij een simpele verwonding kunnen doodbloeden. Daarom moet de stollings”sterkte” door een trombosedienst nauwkeurig in de gaten worden gehouden, temeer daar die nogal eens kan variëren.

Acenocoumarol wordt wetenschappelijk aangeduid als een vitamine K-antagonist, d.w.z. dat ze de werking van vitamine K tegenhoudt. Vitamine K is namelijk een sterke stollingsfactor. (als in bijzondere gevallen de bloedverdunning te sterk is, dan geeft de arts soms een vitamine K-injectie).

Als het bovenstaande nauwkeurig wordt toegepast, dan werkt de antistollingstherapie uitstekend, en wordt voorkomen dat er ongewenste bloedstolling in de bloedvaten rondom het hart of in de hersens plaats   vindt, waardoor een hartinfarct, respectievelijk een beroerte zou kunnen ontstaan.

Echter, vitamine K heeft wel degelijk nog een andere belangrijke taak: het zorgt er, samen met vitamine D en calcium en magnesium voor dat je sterke botten hebt, doordat het kalk naar je botten transporteert.

Als je nu met behulp van Acenocoumarol de werking van vitamine K tegenhoudt, dan wordt de kalk (calcium) niet afgezet in je botten en je tanden, maar blijft het a.h.w. in je bloed zweven (zolang het duurt), want op den duur zet het zich vast aan je bloedvatwanden. Aderverkalking noemden ze dit vroeger, tegenwoordig spreken we over atherosclerose.

Kortom: Acenocoumarol zorgt er voor dat je bloed “dun” blijft, maar tegelijkertijd dat er kalkafzetting in de bloedvaten plaats vindt. Dit laatste is het nadeel zoals in de aanhef genoemd.

Vanwege de eigenschappen van vitamine K is het ook niet goed om de werking helemaal stil te leggen

Echter, de wetenschap staat (gelukkig) niet stil: De wereldberoemde autoriteit op het gebied van bloedstolling en vitamine K, Dr. Cees Vermeer, hoogleraar aan de Universiteit van Maastricht heeft het vraagstuk opgelost.

Hoewel al jaren bekend is dat vitamine K uit 2 vormen bestaat n.l. vitamine K1 en K2 , hebben ze beiden een zo verschillende werking, dat Vermeer zegt: “K2 zou eigenlijk een heel andere naam moeten hebben, want hij lijkt maar voor een heel klein gedeelte op K1. K2 bevordert de opname van kalk in de botten, maar verwijdert het eveneens uit de bloedvaten, waar het door de werking van Acenocoumarol is terecht gekomen ”. Dan lijkt het er op dat je naast de bloedverdunner Acenocoumarol ook vitamine K2 moet geven. Maar dat is natuurlijk niet de oplossing want Acenocoumarol is nu net de stof die de werking van zowel K1 als K2 tegengaat.

De juiste oplossing is: een bloedverdunner die je de gunstige eigen-schappen van zowel K1 als K2 laat behouden, maar er tevens voor zorgt dat er geen ongewenste bloedstolling optreedt. En die is er wel n.l. Eliquis apixaban. *

Een mogelijk probleem bij de Fxa-remmers (de werking van apixaban) was, dat de “bloedverdunnende” werking van apixaban niet omgekeerd kon worden ( bij een hevige bloeding b.v.). Echter , op 8 april 2015 kwam met het persbericht dat Portola Pharmaceuticals er in geslaagd is dit probleem op te lossen

NAGEKOMEN:

De Rotterdam Studie ( Erasmus Medisch Centrum) uit 2004, toont aan dat een hoge dagelijkse inname van vitamine K2 een sterk beschermend effect heeft op de gezondheid van hart en bloedvaten.

De uitkomsten uit dit onderzoek waarbij meer dan 4800 gezonde mannen en vrouwen, ouder dan 55 jaar bij de start van het onderzoek, geven aan dat voeding die voldoende vitamine K2 bevat, een bijzonder gunstig effect heeft op de gezondheid.

In 2008 werd een nog uitgebreider onderzoek (De Prospect-EPIC cohort population) verricht, waarbij 16000 gezonde personen (van 49 – 70 jaar) gedurende 8 jaar werden gevolgd. . De onderzoekers vonden dat voor elke 10 mcg vitamine K2 inname per dag, het risico op een ziekte van de krans-slagaderen met 9 % afnam, Dus inname van 100 mcg per dag maakt het risico minimaal.

Deze beide kritische onderzoeken onderstrepen de waarde van vitamine K2

WAK/2015